آرزو دارم که مرگت را ببینم

بر مزارت دسته‌های گل بچینم

آرزو دارم ببینم پر گناهی

مرده ای در دوزخی و رو سیاهی

جای اینکه عاشق زار تو باشم

آرزو دارم عزادار تو باشم

بهتر از هر عاشقی نازت کشیدم

در عوض نامردمی ها از تو دیدم

هر کجایی راه خوشبختی نیابی

راحت و بی دغدغه هرگز نخوابی

هرکجایی آب خوش هرگز ننوشی

یا لباس عافیت هرگز نپوشی

عاشقم کردی و رفتی از کنارم

رنگ پاییزی کشیدی بر بهارم

ای پری و انس و جن با تو همه قهر

مرگ تو آیینه بندان می کند شهر

جای اینکه عاشق زار تو باشم

آرزو دارم عذادار تو باشم

مال من نشدی ولی ازت خیلی چیزا یاد گرفتم

یاد گرفتم به خاطر کسی که دوسش دارم باید دروغ بگم

یاد گرفتم هیچ وقت هیچ کس ارزش شکستن غرورمو نداره

یاد گرفتم تو زندگیم به اون که بفهمم چقدر دوسم داره هر روز دلشو به بهونه ای بشکنم

یاد گرفتم گریه های هیچ کس رو باور نکنم

یاد گرفتم بهش هیچ وقت فرصت جبران ندم

یاد گرفتم هر روز دم از عاشقی بزنم ولی خودم عاشق نباشم

دارم می رم

رو سنگ قبرم ننویس

اسمم چی بود یا کی بودم

قاصدکا خبر ندن

عاشق تو یکی بودم

به پونه ها بگو واسم

گریه و زاری نکنن

ماهی های تو تنگ فقط

دریا رو نقاشی کنن

رنگ مشکی "غمو"

رو تن ابرا نبینم

چیه همش هی می بارین

الهی که من بمیرم

آخه مگه کجا می رم؟

همین ورا به یه سفر

خورشید خانم خوب می دونه

قبلا بهش خبر دادم

دسته گل رو قبرمو

به گلدونش پس بدید

به خاطر منم شده

به زندگیش نفس بدید

می خوام که کوله بارمو

روشونه ی عشق بذارم

دارم می رم ولی بدون

به جون تو "دوست دارم"

الا ، ای رهگذر ! منگر ! چنین بیگانه بر گورم
چه می خواهی ؟ چه می جویی ، در این كاشانه عورم ؟
چه سان گویم ؟ چه سان گریم؟ حدیث قلب رنجورم ؟
از این خوابیدن در زیر سنگ و خاك و خون خوردن
نمی دانی ! چه می دانی ، كه آخر چیست منظورم
تن من لاشه فقر است و من زندانی زورم
كجا می خواستم مردن !؟ حقیقت كرد مجبورم
چه شبها تا سحر عریان ، بسوز فقر لرزیدم
چه ساعتها كه سرگردان ، به ساز مرگ رقصیدم
از این دوران آفت زا ، چه آفتها كه من دیدم
سكوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان
هر آن باری كه من از شاخسار زندگی چیدم
فتادم در شب ظلمت ، به قعر خاك ، پوسیدم
ز بسكه با لب محنت ،‌زمین فقر بوسیدم
كنون كز خاك فم پر گشته این صد پاره دامانم
چه می پرسی كه چون مردم ؟ چه سان پاشیده شد جانم ؟
چرا بیهوده این افسانه های كهنه بر خوانم ؟
ببین پایان كارم را و بستان دادم از دهرم
كه خون دیده ، آبم كرد و خاك مرده ها ، نانم
همان دهری كه بایستی بسندان كوفت دندانم
به جرم اینكه انسان بودم و می گفتم : انسانم
ستم خونم بنوشید و بكوبیدم به بد مستی
وجودم حرف بیجایی شد اندر مكتب هستی
شكست و خرد شد ، افسانه شد ، روز به صد پستی
كنون ... ای رهگذر ! در قلب این سرمای سر گردان
به جای گریه : بر قبرم ، بكش با خون دل دستی
كه تنها قسمتش زنجیر بود ، از عالم هستی
نه غمخواری ، نه دلداری ، نه كس بودم در این دنیا
در عمق سینه زحمت ، نفس بودم در این دنیا
همه بازیچه پول و هوس بودم در این دنیا
پر و پا بسته مرغی در قفس بودم در این دنیا
به شب های سكوت كاروان تیره بختیها
سرا پا نغمه عصیان ، جرس بودم در این دنیا
به فرمان حقیقت رفتم اندر قبر ، با شادی
كه تا بیرون كشم از قعر ظلمت نعش آزادی

در راه دوست سر دادم و سرم  شكست      افسوس كه دوست وفا نكرد و دلم  شكست

در سينه ام غم است كه  غوغا  مي كند      هان اين قصه  شنو كه دل با تو نجوا مي كند

در عاشقي  حاجت  به استخاره  نيست       در شعر و  وصف يار جايي به استعاره نيست

در   قبلگاه  عشق  جاي  صناي  توست        تا روز  مرگ من  رسد اين دل سراي  توست

در  عشق  و شاعري  مقصود  من تويي        تا  وصل عشق  و  دوست معبود  من  تويي

در بازي و قمار عشق من مات گشته ام        روزي رسي به  من كه اسير خاك  گشته ام

در  هر نماز و طاعتي يك آرزو كنم

عاشق شوي تو دوست اين آرزو كنم

 خداي من ، به كي بگم ؟ كي بشه از دنيا برم ؟

هميشه گريونه چشام . هميشه حيرونه نگام

بگو چرا قصر وفا ، هميشه ويرونه برام ؟

مي گن جووني تو هنوز ، چي مي گي از شادي بگو

روزا به فكر رفتنم ، شبا دچار موندنم

انگاري جا خوش كرده غم ، توي طنين خوندنم

واسه من بي سرپناه ،هيچ سقفي پيدا نمي شه

شبا تا صبح دعا و اشك ، روزا تا شب غم و جنون

بهار ديگه تموم شده ، اومده باز فصل خزون

دل مي گه بيرونش كنم ، افسوس و آه و از تنم

كاشكي كه اين ترانه ها ، هيچ جايي پيدا نمي شد

كاشكي كه بين عاشقا ، هيچ كسي تنها نمي شد

دوباره بيت آخرو ، همون غم هميشگيم

ميخوام فقط يادت بياد حرفهایی که به من زدی

ميخوام فقط بفهمی تو بد کردن رو خوب بــلدی

گفتی نگاه پنجره پر ميشه از ترانـــــــــــــمون

گفتی قناری ميخونه از فصل عاشقانــــــــمون

**********

گفتی تموم لحظه هات به ياد من تموم مــــــــيـشه

گفتی چشمهاي خوشگلت مال من تا همـــــــــيشه

چه ساده بود اين دل من , که باور کردی حرفش رو

حتی تو خواب نميديـدی پس بگيره اون عکسـش رو

حتی نذاشتــــــی واسه من يه عکــــــــس يادگاری

ببين چه ساده اون گذشت از عشــــــــق و بیقراری

**********

شايد تقصيرِ خودمِ زيــــــــــادی با تو خوب بودم

هر چی بدی کردی به من باز با تو مهربون بودم

هر کاری کردم واسه تو , اما نخواستــی تو منو

ولی درستش اين نبود , امـــــــــانتِ مـردم برو

**********

دلواپس و غمگین نباش , با غريبه آسوده باش

کاری به کارت ندارم اصلاً بــــرو بيوفت به پاش

لياقتِ تو همــــــــــــــونِ , من از سرت زياديم

تو رو با عاشقی چی کار , من از نبودت راضیم

با یه بغل گلایه، میرم از روزگارت

غصه نخور، به جزمن هیچکس دلش از سنگ نیست

تو راست می گفتی انگار، چشمام با تو یه رنگ نیست

نمی دونم رفتن و به پای چی بذارم

بهونه ای ندارم که باز برات بیارم

می خوام برم از پیشت تا عادتت نباشم

نه ، نمی خوام با اشکام برات قفس بسازم

ساده بگم هنوزم چشمام به یادت خیسه

دستام پی بهونه برات شعر می نویسه

هنوز یه حس کهنه از تو برام می خونه

نم نم بارون دل و پیش تو می کشونه

حیف که دیگه فرصتی برای دل نمونده

با یک ماشین تصادف کرد و آسیب دید .

عابرانی که رد می‌شدند به سرعت او را به اولین

درمانگاه رساندند .

پرستاران ابتدا زخم‌های پیرمرد را پانسمان

کردند. سپس به او گفتند: "باید

ازت عکسبرداری بشه تا جائی از بدنت آسیب و

شکستگی ندیده باشه"

پیرمرد غمگین شد، گفت عجله دارد و نیازی به

عکسبرداری نیست .

پرستاران از او دلیل عجله‌اش را پرسیدند .

زنم در خانه سالمندان است. هر صبح آنجا می‌روم

و صبحانه را با او

می‌خورم. نمی‌خواهم دیر شود !

پرستاری به او گفت: خودمان به او خبر می‌دهیم.

پیرمرد با اندوه گفت : خیلی متأسفم. او آلزایمر

دارد. چیزی را متوجه

نخواهد شد! حتا مرا هم نمی‌شناسد !

پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمی‌داند شما چه

کسی هستید، چرا هر روز صبح

برای صرف صبحانه پیش او می‌روید؟

پیرمرد با صدایی گرفته، به آرامی گفت:

اما من که می‌دانم او چه کسی است ...!

گریه های تنهایی مو

هیشکی به جز خودم ندید

از هم دیگه جدا شدیم

به راه و رسم زندگی

بودن تو یه لحظه بود

رفتن تو همیشگی

حرفی نزن چیزی نگو

ففط بزار گریه کنم

می خوام با بارون چشام

فاصله رو پر بکنم

بر سنگ قبر من بنويسيد خسته بود

اهل زمين نبود نمازش شكسته بود

برسنگ قبر من بنويسيد شيشه بود

تنها از اين نظر كه سراپا شكسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد پاك بود

چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد اين درخت

عمري براي هر تيشه و تبر دسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد كل عمر

پشت دري كه باز نمي شد نشسته بود

اون شب و یادت میاد می گفتی پیشم می مونی

گفتی از کارایی که کرده بودی پشیمونی

گفتی وجود نازه تو تمومه دنیای منه

اسم قشنگت اول تمومه شعرای منه

رفتی گذاشتی رفتی و منو سپردی به خدا

رفتی و گفتی بهتره قلبا باشن از هم جدا

گفتم نرو که رفتنت به قیمت مرگ منه

گفتی دلت جای دیگست این آخرین حرف منه

رفتی و از رفتن تو یه رد پا رو دل به جاست

خنده و شادی مال تو غصه این دل مال من

بگو کی بود که سر زده مهمون چشمای تو شد

منو کنار زد و خودش تموم دنیای تو شد

خوب میدونم یه روز میایی به حالت پشیمونی

میایی پیشم بهم میگی از کرده هات پشیمونی

ولی افسوس که اون روز دیگه خیلی دیره

 یادمه خیلی وقت پیشا قنده تو قندونت بودم

قصه ی هور و پری لیلی و مجنونت بودم

یادمه دروغ نبود تو کار ما

یادمه حرفی نبود از رفتنت بی سر و صدا

نمی دونم چی به سرت اومد

یهویی رفتی و دیگه خبر از تو نیومد

من هشت ماه نشستم و چشمم به در

قلب من تو سینه داد می زد که از اون چه خبر

وقتی اومدی کلاغه پر کشید لب بوم ما نشست و سر کشید

خبر از اومدنت می داد چشای مست اون

چشامو رو هم گذاشتم گلم از دل و جون

وقتی گفتی که می خوای منو ببینی یه نظر

تو دلم گفتم خدایا نمی دونم تو می دونی چه خبر؟

کاش تو رو ندیده بودم نازنین

یا که حرفاتو نشنیده بودم نازنین

گفتی و با گفتن آتیش به جون من زدی

گفتی و با گفتنت نمک به زخم دل زدی

برو دیگه ..... برو دیگه که ندیدنت برام یه مرحمه

آتیشم زدی برو هرچی بگم بازم کمه .........

 حرفای تو عزیزکم دیگه شنیدن نداره 

الهي يك نفر بياد قلبتو مثل من كنه

بشكنه اون رو بندازه زير پاهاش لگد كنه  

خدا كنه كه يك كسي از راه دور صدات كنه

وقتي به اونجا رسيدي حتي نخواد نگات كنه

الهي خوشبختي بياد مشت بزنه به پنجرت

پنجره رو تو باز كني يكهو بياد باد ببره

الهي كه يكي بياد دستاتومحكم بگيره

فردا كه شد رها كنه حالتو كم كم بگيره

يكي بياد كه چشما تو حسابي چشم به راه كنه

بهش بگي قلبم چي شد زير پاشو نگاه كنه 

  دو دستم را به دستت می سپارم
  تو می گویی دگر دردی ندارم
  ندارم با تو اندوهی ولیکن
  به پایان می رسد روزی بهارم
  همان روزی که گفتم درد جاریست
  و من دستت به دستی می سپارم
  تو لبخندی به عشقم می نشانی
  و می گویی دگر راهی ندارم !
  ز خاطر می بری آرام آرام
  دلم را ، خنده ام را نو بهارم
  ز یادت می رود با من که گفتی
  « تو را من تا قیامت دوست دارم »
  نمی رنجم ز دستت کار دنیاست
  به این ویرانه امیدی ندارم
  به جز عمری که نیمش رفته بر باد

  ندارم حاصلی از روزگارم
  گرم امروز عمری با تو باقیست
  فدایت می کنم تا جان سپارم
  و می خوابم به گوری سرد و آرام
  خدا باشد پناهت یادگارم ...